داستان -نه چندان- عامه پسند

یکی از پر حرف و حدیث ترین داستان های سال، که شاید بعدها بتواند چند برگی از کتاب تاریخ حواشی هالیوود را به خودش اختصاص دهد مربوط به فیلم «هجرت: خدایان و شاهان» است. ساخته جدید رایدلی اسکات که بعد از مدت ها منتقدان و مخاطبان را بر سر ضعف های بی شمارش، با هم متحد کرد. بگذارید داستانمان را با «یکی بود، یکی نبود» آغاز نکنیم. چرا که این عبارت باید برای قصه های هپی- اند مادر بزرگ ها ذخیره شود. پایان ماجرای حواشی فیلم جدید کارگردان «پیکره دروغ ها» و «رابین هود» اصلا خوش نیست.

از کمی عقب تر شروع می کنیم. یک خبر داغ و هیجان انگیز به تیتر یک خبرگزاری های سینمایی جهان تبدیل شد: «رایدلی اسکات، داستان زندگی حضرت موسی علیه السلام را می سازد.» وقتی در تخیلاتت کارگردان «گلادیاتور» را نقال قصه موسی سلام الله علیه تصور می کردی، دیگر نمی توانستی برای دیدنش صبر کنی. مثل تمام افسانه های جن و پری، داستان ما هم یک اوج می خواست. اوجی که خیلی زود از راه رسید: کریستین بیل، بازیگر برنده اسکار سه گانه «شوالیه تاریکی»، در نقش کلیم الله ظاهر خواهد شد. و در حالی که ما منتظر پیچ و تاب های بعدی بودیم تعلیق آغاز شد. تاریخ اکران در میانه فصل جوایز باعث می شد این سوال را از خودمان بپرسیم: آیا اسکات به روزهای خوب خودش بازگشته؟ آیا تهیه کنندگان در حال سرمایه گذاری روی جایزه اسکار بهترین فیلم هستند؟ اما هیچ چیز به همان خوبی که آغاز شده بود به پایان نرسید. فقط انتشار یک تریلر از فیلم توانست جرقه انتقادات را روشن کند: این همه بازیگر سفید پوست در فیلمی با موضوع مردم مصر؟ چطور می شود از یک بازیگر استرالیایی و ولزی در نقش های اصلی استفاده کرد؟ اما این تازه آغاز یک طوفان بود. با اکران فیلم موج انتقادات یکی پس از دیگری از راه رسید. اولین موج مربوط به همین رنگ پوست بازیگران بود. جواب غیر عقلانی و بدون سیاست رایدلی اسکات آتش حملات را شعله ور تر کرد. وقتی گاردین و دیلی میل از قول او در پاسخ به این سوال ها نوشت: «وقتی کارم به جایی رسیده که می خواهم از معافیت مالیاتی دولت اسپانیا استفاده کنم، نمی توانم نقش اصلی ام را به «محمد فلانی» از «فلان جا» بدهم. آن وقت اصلا بودجه ای برای فیلم فراهم نمی شود. پس این سوال حتی به ذهنم خطور هم نمی کند.» انتخاب بازیگر به خاطر تامین بودجه همیشه یکی از بدترین دلایل برای کار هنری محسوب می شود. وقتی آن را با چنین بی احترامی بزرگی به مسلمانان علنی می کنید باید منتظر همه چیز باشید و اکران نشدن فیلمتان در بسیاری از سینماهای کشور های مسلمان یکی از پس لرزه های صحبتتان است. بعد ها شایعه شد اسکات حرفش را پس گرفته. «هجرت» اما آن قدر بهانه به مسلمانان می داد تا باز هم از اکران آن سر باز زنند. اول از همه مصر به دلیل «اشتباهات تاریخی» از اکران این اثر جلوگیری کرد. آنها معتقد بودند بر خلاف آنچه در فیلم نشان داده شده اهرام را یهودی ها نساختند و البته دریای سرخ با معجزه حضرت موسی علیه السلام شکافته شد و نه به دلایل طبیعی. جابر عصفور، وزیر فرهنگ مصر ساخته جدید کارگردان «بیگانه» را یک اثر «صهیونیستی» دانست و اعلام کرد فیلم بیشتر از یهودیان حمایت می کند. پس از آن نوبت به مراکش رسید. اگرچه مرکز سینمایی اش که زیر مجموعه دولت محسوب می شود به فیلم چراغ سبز داد، اما  سینماداران اعلام کردند که این مرکز به صورت شفاهی از آنها خواسته تا فیلم را اکران نکنند. برخی سینماداران مدعی شدند در صورت عدم تمکین از این خواسته شفاهی، دولت حتی تهدید به تعطیلی سینماها کرده است. موج عدم اکران به عرب های حاشیه خلیج همیشه فارس هم رسید. امارات متحده عربی هم به دلیل اشتباهات مذهبی ترجیح داد تا فیلم جدید رایدلی اسکات را اکران نکند. آنها به نمایش خداوند عزوجل در قامت یک کودک خردسال و شخصیت پردازی حضرت موسی به عنوان یک گلادیاتور تا یک پیامبر اعتراض داشتند. آن قدر در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی حاشیه سازی شد تا بالاخره راپرت مرداک، غول رسانه ای استرالیا و جهان که مدیر عامل و رئیس هیئت مدیره مجموعه فاکس (مالک استودیوی سازنده فیلم)، هم هست به طرفداری از رایدلی اسکات موضع گرفت و در توییتر نوشت همه مصری هایی که وی می شناسد سفید پوست هستند. این اظهار نظر انتقادات زیادی را در بر داشت. طوری که آقای مرداک یک بار دیگر دست به دامن صفحه اجتماعی اش شد و نوشت: «البته که مصری ها خاورمیانه ای هستند اما آنها از سیاهان فاصله دارند. انها با سیاهان مثل برده برخورد می کنند». اما اظهار نظر دوم فقط اوضاع را بدتر کرد. طوری که مرداک رسما اعلام کرد فقط به خاطر عوض کردن بحث، اظهار نظر کرده و الا همه نوع رنگی در مصر هست و هیچ چیز نژاد پرستانه ای هم رخ نداده.

کار به جایی رسید که حتی صدای مسیحیان هم در آمد. کریستین بیل در کنفرانسی مطبوعاتی اعلام کرد که تا پیش از بازی در این فیلم اطلاعات زیادی در مورد حضرت موسی نداشته اما با خواندن قرآن، تورات و چند کتاب دیگر شناخت خوبی نسبت به وی پیدا کرده. او سپس از چند عبارت ناشایست در توصیف این پیامبر عظیم الشان و خداوند متعال استفاده می کند که با اعتراض شدید برخی گروه های مسیحی هم مواجه می شود. دامنه اعتراضات وقتی گسترده تر می شود که رایدلی اسکات هم در یک اظهار نظر جنجالی دیگر معجزات حضرت موسی را غیر باور پذیر می خواند و در مورد «ده فرمان» می گوید وقتی بچه بوده نتوانسته با دیوارهایی از آب که مردم از میانشان عبور می کنند ازتباط برقرار کند. پس برای فیلم خودش ترجیح داده تا دنبال دلایل علمی تری نسبت به معجزه بگردد.

فیلم ضعیف اسکات نقدهای سینمایی منفی زیادی را هم به خودش جلب کرد. برخی با کنایه گفتند او به جای ساختن زندگی یک پیامبر، زندگی یک گلادیاتور را دوباره ترسیم کرده و به تکرار خودش روی آورده. خیلی ها هم با تمسخر، کریستین بیل را «بتمن» جدید دانسته بودند و با مقایسه طنز آمیز «هجرت: خدایان و شاهان» و تریلوژی شاهکار «شوالیه تاریکی» کریستوفر نولان از مرگ بتمن در مصر باستان نوشته بودند. اما اجازه بدهید مطلبم را با ذهن خلاق ایرانی ها به پایان برم. برخی از مردم کشور ما که همیشه در فضای مجازی فعال بوده اند نقش گلشیفته فراهانی در این فیلم را مثل نقش رضا عطاران و اظهارنظرش در مورد «قد خرمای بغداد» در «ملک سلیمان» دانسته بودند. از آنجایی که رایدلی اسکات فیلم جدیدش را به برادر مرحومش، «تونی اسکات» تقدیم کرده، بعضی ها هم نوشته بودند وی باید فیلم جدیدش را به «عمه جانش» تقدیم می کرد.

انتهای پیام/

 

/ 0 نظر / 47 بازدید