شب عاشقان بی درد

11 می 1927 تاریخ هالیوود برای همیشه تغییر کرد. روزی که لوییز بی. میر، رئیس وقت کمپانی مترو گلدوین میر و تنی چند از دیگر همکارانش «آکادمی هنر و علوم تصاویر متحرک» آمریکا را در بورلی هیلز کالیفرنیا تاسیس کردند. نهادی که هم اکنون 5783 عضو از سراسر دنیا دارد و در جهان با مراسم سالیانه اش، «اسکار» شناخته می شود. اما این، همه کاری نیست که انجام می دهند. برای آشنا شدن با کار «آمپاس»( مخفف نام لاتین آکادمی) باید کمی در مورد ساختار آن اطلاعات داشته باشیم.

سیاست گذاری های آکادمی در 17 شاخه اصلی مرتبط با فیلمسازی صورت می گیرد:

1-      روابط عمومی

2-      طراحی صحنه و لباس

3-      فیلمبرداری

4-      چهره پردازی

5-      مدیریت

6-      فیلم کوتاه و انیمیشن

7-      مستند

8-      بازیگری

9-      صدا

10-  تهیه کنندگی

11-  موسیقی

12-  کارگردانی

13-  نویسندگی

14-  جلوه های ویژه

15-  تدوین

16-  کارگزینی (انتخاب عوامل)

17-  طراحی تولید

در بخش بالای چارت سازمانی آکادمی، «شورای حکام» قرار دارد. این شورا متشکل از نمایندگان 17 شاخه اصلی است و به ازای هر بخش، سه نماینده در شورا حضور دارد. نماینده ها موظفند یک مدیر عامل انتخاب کنند که وظیفه سرپرستی آکادمی را دارد. اما در اصلی ترین صندلی شورای حکام، ریاست آکادمی می نشیند که در دوره فعلی شریل بون آیزاکس است. او به همراه مدیر عامل و 5 نفر از اعضای شورای حکام، در شورای دبیران که بالاترین نهاد تصمیم گیری آکادمی است نیز عضو می باشند. جالب است بدانید شریل بون آیزاکس، نخستین آفریقایی- آمریکایی تاریخ است که توانسته به این پست کلیدی برسد. او که بیش از 20 سال در شورای حکام عضو بوده سومین زنی است که ریاست آکادمی را بر عهده می گیرد.

 

1-      جوایز شورای حکام:

در سال 2009 اعضای شورای حکام تصمیم گرفتند در مراسمی سالانه  جوایز افتخاری آکادمی را اهدا کنند. از همان زمان هر ساله شورای حکام در جشنی فارغ از مراسم اسکار، چند جایزه افتخاری اهدا می کند. دریافت کنندگان این جوایز، تابستان هر سال مشخص می شوند و طی میهمانی شامی که در ماه نوامبر منعقد می گردد تندیس های خود را تحویل می گیرند. این افراد با رای گیری مرسومی که برای اسکار در میان اعضای آکادمی رخ می دهد، انتخاب نمی شوند بلکه توسط شورای حکام، به صورت مستقل برگزیده می شوند. هرساله فیلمی از این رویداد که در سالن مرکز هالیوود و هایلند رخ می دهد در بخش ویژه ای از مراسم اسکار پخش می شود.

در ماه سپتامبر اعضای شورا دور هم جمع می شوند تا در جلسه ویژه ای برگزیدگان جوایز افتخاری خود را انتخاب کنند. این جوایز در سه بخش اهدا می شود: جایزه یادبود ایروینگ جی. تالبرگ. جایزه بشر دوستانه ژان هرشولت و اسکار افتخاری. اعضای شورای حکام حق ندارند در بخش های ایروینگ جی. تالبرگ و ژان هرشولت بیش از یک برگزیده را معرفی کنند. همین طور این شورا حق ندارد سالانه به بیش از 4 نفر جایزه اهدا کند. در حالت کلی جایزه ایروینگ جی. تالبرگ به تهیه کننده ای اهدا می شود که مجموع آثارش کیفیت بالایی داشته و استاندارد های ساخت فیلم را بالاتر برده باشند. جایزه ژان هرشولت به کسی اهدا می شود که تلاش های انسان دوستانه اش، اعتباری ویژه را برای صنعت فیلمسازی به ارمغان آورده باشد و در نهایت جایزه افتخاری هم به جهت یک عمر دستاورد هنری یا انجام خدمتی ویژه برای آکادمی به افراد اهدا می شود.

جالب است بدانید که هیچ یک از اعضای شورای حکام در زمان مسئولیتشان حق بردن این جوایز را ندارند. این مراسم یک قانون نانوشته دیگر هم دارد. از آنجایی که تاکنون در هیچ مراسمی به طور همزمان جایزه ژان هرشولت و ایروینگ جی. تالبرگ اهدا نشده، ادعا می شود که آکادمی در هر سال فقط یکی از این دو جایزه را می دهد. جایزه ژان هرشولت و اسکار افتخاری به صورت تندیس مشهور اسکار داده می شود اما جایزه ایروینگ جی. تالبرگ تندیس مخصوص به خود را دارد.

 

جایزه افتخاری:

اگرچه در چند سال اخیر همواره این جایزه به شکل تندیس اسکار اهدا شده اما در اساسنامه آکادمی این موضوع رسمیت ندارد. به معنای دیگر این جایزه می تواند هم به شکل اسکار اهدا شود و هم به اشکال دیگر. لزوما هم هرسال جایزه افتخاری داده نمی شود. بلکه با صلاح دید اعضای شورای حکام وجود می یابد. این جایزه می تواند به افراد حقیقی، یا کمپانی ها و سازمان ها برسد. این جایزه به هیچ عنوان از سوی آکادمی «یک عمر دستاورد هنری» نامیده نمی شود اما می تواند به خاطر یک عمر دستاورد هنری، به فیلمسازی داده شود. جایزه افتخاری می تواند فرم های گوناگونی هم پیدا کند. به عنوان مثال عضویت افتخاری آکادمی، خود به عنوان یک جایزه افتخاری از سوی آمپاس در نظر گرفته می شود. جالب است بدانید عجیب ترین جوایز در این بخش به ادگار برگن و والت دیزنی رسیده است. ادگار برگن در سال 2009 به خاطر خلق عروسک چوبی «چارلی مک کارتی» مستحق دریافت جایزه افتخاری می شود. جایزه او یک تندیس چوبی اسکار است که دهانش قابل حرکت دادن می باشد. والت دیزنی هم که با 22 جایزه، رکورد دار دریافت مجسمه اسکار است در دوره ای که به بهترین انیمیشن های سال جایزه ای داده نمی شد، یکی از تندیس هایش را به خاطر ساخته کلاسیکش «سفید برفی و هفت کوتوله» برد. جایزه او که در رده جوایز افتخاری دسته بندی می شود، یک مجسمه اسکار معمولی است که در کنارش هفت مجسمه اسکار مینیاتوری قرار گرفته.

 

جایزه بشر دوستانه ژان هرشولت:

جایزه ژان هرشولت به صورت مجسمه اسکار اهدا می شود و نام آن از روی بازیگر، مترجم و تهیه کننده سرشناس دانمارکی برداشت شده. او در 12 جولای 1886 چشم به جهان گشود. او به خاطر تور تئاترهایش در اروپا مشهور بود تا این که در دو فیلم دانمارکی بازی کرد و در 1913 راهی آمریکا شد. او از 1915 در صنعت فیلمسازی آمریکا حاضر بود و کارش را با بازیگری فیلم های صامت آغاز کرد و جزو بازیگرانی بود که بعد از حضور صدا در سینما هم توانست به کارش ادامه دهد. در سال  1938 و در آستانه جنگ جهانی دوم، ژان  پیر هرشولت رئیس بنیاد ریلیف شد. موسسه ای که بیش از پانزده سال وظیفه حمایت از کارکنان صنعت سینما را داشت. در سال 1939 فعالیت های این موسسه باعث شد تا آکادمی یک جایزه افتخاری به آن بدهد. از جمله کارهای هرشولت در دوره ریاستش، تاسیس یک بیمارستان مخصوص برای کارکنان صنعت سینما بود. پس از آن در بین سال های حساس 1945 تا 1949 ریاست آکادمی را بر عهده گرفت. درست در همان زمانی که استودیو های هالیوودی تصمیم گرفتند هزینه های مراسم سالانه آکادمی را تقبل نکنند. دوره استقلال مالی آکادمی را می توان در زمان ریاست ژان هرشولت و به واسطه کارهای این مدیر دانمارکی دانست.

هرشولت هیچ گاه سرزمین مادری خودش را فراموش نکرد و عشق به هانس کریستین اندرسون را همواره با خود داشت. به همین جهت بیش از 160 افسانه این نویسنده سرشناس را به زبان انگلیسی ترجمه کرد. تلاشی که از دید کریستین دهم، پادشاه دانمارک مخفی نماند و در سال 1948 وی را شوالیه کرد. ژان هرشولت در دوم ژوئن 1956 دار فانی را وداع گفت و تقریبا بلافاصله پس از مرگ وی، آمپاس جایزه بشر دوستانه ژان هرشولت را معرفی کرد. مقبره او در قبرستان فارست لاون و در شهر گلن دیل کالیفرنیا واقع شده است و روی آن مجسمه هانس بدترکیب قرار گرفته. یکی از کاراکترهای داستان های هانس کریستین اندرسون که برای پیدا کردن راهش در زندگی و ازدواج با شاهزاده خانم، مجبور شد به سفر دور دنیا برود. درست مثل ژان پیر هرشولت.

 

جایزه ایروینگ جی. تالبرگ:

برخلاف دو جایزه قبلی که عموما به صورت اسکار اهدا می شود، تندیس این بخش، چهره برونزی ایروینگ جی. تالبرگ است. تندیسی با 9 اینچ ارتفاع و بیش از 10.5 پوند وزن. پیش از این که در سال 1957 گالبرتو روچی، تندیس فعلی را بسازد، دو نمونه ابتدایی از آن به برندگان اهدا می شد. ویلیام وایلر نخستین فردی است که تندیس جدید را در سی و هشتمین دوره مراسم اسکار دریافت کرد.

ایروینگ جی. تالبرگ یکی از نوابغ صنعت سینمای آمریکا در طول تاریخ است. فردی که در بیست سالگی ریاست بخش تولید یونیورسال را بر عهده داشت و سه سال بعد نایب رئیس و رئیس بخش تولید کمپانی لوییز بی. میر شد. وقتی تالبرگ بیست و چهار سال سن داشت، کمپانی لوییز بی. میر بخشی از مترو گلدوین میر شد. او نایب رئیس باقی ماند و سرپرست بخش تولید هم شد. در هشت سال بعدی زحمات او و همکارانش ام جی ام را معتبرترین کمپانی هالیوود کرد. در 1936 او که خیلی زود پله های پیشرفت و ترقی را پیموده بود به خاطر سینه پهلو درگذشت و از همان سال جایزه یادبود وی، توسط آکادمی بنیان گذاشته شد. تالبرگ در هنگام مرگ فقط 37 سال سن داشت.

جایزه تالبرگ هر سال اهدا نمی شود.  تا قبل از سال 1962 افرادی بودند که بیش از یک بار این جایزه را به خود اختصاص دادند اما پس از آن، شورای حکام تصویب کرد که افراد حقیقی نمی توانند بیش از یک بار این جایزه را به خود اختصاص دهند. جالب است بدانید از سال 1938 تا 1942 چهار نفر، تندیس اولیه تالبرگ را به خودشان اختصاص دادند. پس از آن نورما شیرر، همسر بازیگر آقای تالبرگ به این تندیس اعتراض کرد چرا که معتقد بود چهره شوهرش خوب درنیامده. وی با هزینه شخصی طراحی که هویتش برای ما مشخص نیست را استخدام کرد و نسخه دوم تندیس ایروینگ جی. تالبرگ را ساخت. شیرر از این تندیس برای تمام برندگان قبلی فرستاد. تندیسی که تا 1966 استفاده می شد. در سال 1957 نسخه ابتدایی تندیس سوم توسط گالبرتو روچی ساخته شد. اما تا سال 1966 از آن استفاده نشد. جالب اینت که هویت طراح سوم هم نامشخص بود تا این که سال ها بعد خود گالبرتو روچی اعلام کرد که جایزه ایروینگ جی. تابرگ را طراحی کرده است. این طراح مشهور ایتالیایی تاکنون مجسمه چهره های مشهور هنری، سیاسی و اجتماعی زیادی را طراحی کرده که ایروینگ تالبرگ فقط یکی از آن ها به حساب می آید. هنوز مشخص نیست چرا تندیس سوم تا سال 1966 استفاده نشده اما محققین آکادمی امیدوارند که بتوانند از روی نامه های روسای آن زمان، حقیقت را متوجه شوند.

 

2-      جوایز سای-تک:

از آنجایی که پیشرفت های علمی و فنی همواره تاثیر مستقیمی روی صنعت سینما داشته، آکادمی از بدو تاسیس روی این مباحث در صنعت سینما هم تمرکز کرده است. آنها از دوره چهارم جوایز اسکار، بخش سای- تک را هم اضافه کردند و از آن سال به مردان، زنان و کمپانی هایی که اختراعات و تحقیقاتشان به پیشرفت فیلمسازی کمک کرده، جایزه اهدا کرده اند. آکادمی جوایز این بخش را در سه سطح ارائه می دهد:

جایزه دستاورد فنی:

این جایزه به دستاوردی اهدا می شود که در صنعت فیلمسازی نقش داشته است. جایزه این بخش به صورت لوح تقدیری اهدا می شود که روی آن نام برنده یا برندگان به ثبت رسیده و در مراسم سالانه ای -که عموما دو هفته پیش از اسکار است- به دست فرد برنده می رسد. دستاوردی که مورد تقدیر قرار می گیرد نباید در همان سال ساخته شده باشد.

جایزه علمی و مهندسی:

این جایزه به دستاورد یا دستاوردهایی اهدا می شود که تاثیری غیر قابل چشم پوشی در پیشرفت صنعت سینما داشته باشند. در این بخش هم دستاورد مورد تقدیر نباید در سال جاری ساخته و معرفی شده باشد. جایزه علمی و مهندسی به شکل پلاکی از طلای 24 عیار است که طرحی از اسکار به همراه نام برنده و دستاوردش، روی آن نقش بسته است.

جایزه شایستگی آکادمی:

در این بخش، جایزه به صورت مجسمه اسکار اهدا می شود و به دستاوردهایی تخصیص یافته که تاثیرشان بر صنعت فیلمسازی باعث دگرگونی کلی این صنعت شده است.

از دوره چهارم اسکار در سال 1931 تا دوره پنجاهم در 1977، این جوایز در همان مراسم اصلی به برندگان اهدا می شد اما پس از آن آکادمی تصمیم گرفت تا در مراسم شامی جداگانه جوایز را به دست برندگان برساند. این مراسم که هم اکنون دیگر به کلی با اسکار تفاوت پیدا کرده در طول این سال ها مجری های نام آشنایی هم داشته. چهره هایی چون کرک داگلاس، لوید بریجز، جنت لی، ریچارد دریفوس، هلن هانت، شارلیز ترون، اسکارلت جوهانسون، جنیفر گارنتر و آرنولد شوارتزنگر از جمله مجریان این مراسم بوده اند. همین طور گفتنی است در حال حاضر به صورت سنتی، میهمانی شام آکادمی برای اهدای جوایز سای تک، دو هفته قبل از اسکار در یکی از هتل های اصلی کالیفرنیا برگزار می شود.

 

جایزه گوردون ای. سایر:

نام این جایزه از روی رئیس سابق دپارتمان صدای استودیوهای ساموئل گولدوین برداشته شده. کسی که سه بار هم جایزه اسکار را به خود اختصاص داده و از سال 1936 تا 1977 جزو کمیته جوایز علمی و فنی آکادمی بوده است. س از مرگش جایزه اسکاری به نامش ثبت شد و در بزرگداشتش به اشخاصی اهدا می شود که همکاری های فنی شان، توانسته اعتبار صنعت سینما را بالاتر ببرد. جایزه گوردون ای. سایر نخستین بار در 1981 تقدیم شده و از آن سال تا کنون بیش از 20 نفر آن را برده اند. هر ساله افرادی که واجد شرایط برای بردن این جایزه هستند توسط کمیته جوایز علمی و فنی به آکادمی معرفی می شوند تا در نهایت برنده از میانشان انتخاب شود.

نشان لیاقت جان ای. بانر:

هر ساله افرادی که شایستگی بردن نشان لیاقت جان ای. بانر را دارند، مثل بخش گوردون ای. سایر، توسط کمیته جوایز علمی و فنی به اعضای شورای حکام معرفی می شوند تا آنها برنده را انتخاب کنند. این نشان در تقدیر از زحمات فوق العاده افراد در جهت حمایت از استانداردهای بالای آکادمی اهدا می شود. این نشان که اولین بار در سال 1977 داده شد، هر ساله اهدا نمی شود.

در سال 1997 اعضای آکادمی تصمیم گرفتند تا نام این جایزه را به افتخار مهندس صدای سرشناسشان جان ای. بانر تغییر دهند. کسی که تا سال 1996، قبل از مرگش مدیر بخش پروژه های ویژه استودیوهای هالیوود وارنر بود. جالب است بدانید وی سال 1994 ، آخرین فردی بود که جایزه را قبل از نام گذاری مجددش برده بود. او سال ها عضو شورای حکام و کمیته جوایز علمی و فنی آکادمی هم بوده.

 

3-      جوایز دانش آموزی آکادمی:

در سال 1972 آکادمی هنر و علوم تصاویر متحرک آمریکا تصمیم گرفت، برای حمایت از پایه های صنعت فیلمسازی، جوایز دانش آموزی آکادمی را اهدا کند. رقابت این بخش در سطح کالج ها برگزار می شود و جالب است که نتایج خوبی را هم برای سینمای آمریکا به ارمغان آورده. به طوری که برگزیدگان بخش دانش آموزی تا کنون 46 بار نامزد جایزه اسکار شده اند که از این بین هشت جایزه را هم به خودشان اختصاص داده اند. چهره هایی چون جان لستر، رابرت زمکیس، اسپایک لی و...، کار خودشان را از جوایز دانش آموزی آکادمی آغاز کردند. هر ساله بیش از 500 دانش آموز و دانشجوی کالج ها و مدارس فیلمسازی آمریکا در این بخش با هم رقابت می کنند. جوایز دانش آموزی آکادمی در 4 بخش اهدا می شود:

انیمیشن: شرکت کنندگان در این بخش می توانند تقریبا از هر تکنیکی که می خواهند برای خلق اثرشان استفاده کنند. داوران آکادمی هر انیمیشن را بر اساس تکنیکی که استفاده کرده قضاوت می کنند.

 مستند: فیلم های مستند- داستانی هم با یک شرط در این بخش قبول می شوند: داستان فیلم باید در مورد مشکلات و شرایط واقعی باشد.

روایی: برای این بخش هم فیلمساز مختار است تا از هر ژانری که دوست دارد استفاده کند. فقط اثرش باید داستان گو باشد. مثل یک رمان اما روی پرده سینما. اثر ارسالی هم به عنوان یک مجموعه توسط داوران قضاوت می شود و کارگردانی، از فیلمنامه، موسیقی، تدوین، بازیگری، صدا، لباس، گریم، جلوه های ویژه و... جدا نمی شود.

آلترناتیو: فیلم هایی می توانند در این بخش شرکت کنند که در بخش های دیگر شرکت نکرده اند. به عبارت دیگر این بخش مثل قسمت «هنر و تجربه» خودمان می ماند!

اما این همه ماجرا نیست. دانش آموزان و دانشجویان سینما از سراسر دنیا هم می توانند در بخش ویژه فیلم های خارجی زبان شرکت کنند. هر مدرسه یا کالجی که واجد شرکت در مسابقه باشد، توانایی شرکت در آن را دارد. فیلم ارسالی مدارس می تواند در هر یک از بخش های بالا قرار گیرد. تنها محدودیت آنها این است که به ازای هر مدرسه فقط یک فیلم می تواند در رقابت شرکت کند. برگزیدگان طی مراسم سالانه ای که در ساموئل گولدوین تیاتر آکادمی برگزار می شود معرفی می گردند. برای این که تاثیر علمی این رویداد هنری بیشتر هم شود، فیلم هایی که موفق به دریافت مدال طلا می شوند، به صورت رایگان در اختیار نهادها و اورگان های آموزشی سراسر آمریکا قرار می گیرند. جوایز بخش دانش آموزی آکادمی شامل سه مدال طلا، نقره و برنز است که همراه خود وجه نقد هم دارند. این وجه نقد برای مدال طلا 5000 دلار و برای مدال های نقره و برنز به ترتیب 3000 و 2000 دلار است. همین طور فینالیست های هر بخش برای مراسم نهایی، میهمان آکادمی هستند و می توانند از یک هفته اقامت در لس آنجلس لذت ببرند.

 

4-      بورس فیلمنامه نویسی نیکول (فلوشیپ آکادمی):

شاید بتوانیم فیلمنامه را به جرات مهم ترین بخش یک اثر سینمایی بدانیم. چرا که تا وقتی فیلمنامه ای شروع به نوشتن نشده، هیچ فیلمی قرار نیست ساخته شود. البته که آکادمی هم به این موضوع واقف است و به همین جهت بخشی مربوط به فیلمنامه نویسان آماتور دارد. فیلمنامه نویسانی که با گرفتن بورسیه آکادمی می توانند رویاهای خودشان در هالیوود را دنبال کنند. این بورسیه شامل 5 جایزه 35 هزار دلاری است. فیلمنامه نویسانی که تاکنون بیش از 25 هزار دلار از آثارشان درآمد نداشته اند، می توانند اثری برای آکادمی ارسال و در صورتی که جزو 5 نفر برتر باشند، از 35 هزار دلارشان استفاده کنند. از سال 1986 که این بورسیه آغاز شده تا کنون بیش از 3.74 میلیون دلار جایزه بین 149 نویسنده تقسیم شده است. برگزیدگان توسط یک کمیته مخصوص انتخاب می شوند که در سال جاری 16 نفر عضو دارد و چهره های صاحب نامی از عالم فیلمنامه نویسی، مثل اریک راث در آن حضور دارند. نفرات انتخابی، در یک دوره یک ساله شرکت می کنند و در پایان باید یک فیلمنامه بلند بنویسند. البته آکادمی این حق را برای خودش محفوظ نگه داشته که اگر به عقیده کمیته انتخاب، کسی شایسته دریافت جایزه نبود، جایزه ای اهدا نکند. به معنای دیگر این بورسیه لزوما هر سال به 5 فیلمنامه نویس اهدا نمی شود. جالب است بدانید در سال 2014، به طور دقیق 7511 فیلمنامه برای کمیته انتخاب فرستاده شد. از این بین همه آثار دو بار خوانده شدند. 15 درصد آثار برای بار سوم هم مورد مطالعه قرار گرفتند. حدود 5 درصد آثار به بخش یک چهارم نهایی راه پیدا کردند و 2 درصد وارد مرحله نیمه نهایی شدند. در نهایت از بین 7511 فیلمنامه ارسالی 10 اثر راهی مرحله نهایی شدند. به این ترتیب هر اثر حداقل دوبار و حداکثر شش بار خوانده می شود. در هر بار، یک نظر در مورد فیلمنامه برای آن به ثبت می رسد که می توانند بعدها به نویسنده شان بسیار کمک کنند. چرا که این نظرات توسط صاحب نظران فیلمنامه نویسی هالیوود نوشته می شود. نحوه قضاوت آثار هم به این صورت است: مرحله اول و یک چهارم نهایی توسط صاحب نظرانی قضاوت می شوند که عضو آکادمی نیستند. مرحله نیمه نهایی توسط اعضای آکادمی قضاوت می شود و در نهایت مرحله فینال به اعضای کمیته فلوشیپ نیکول می رسد.

بودجه اصلی مربوط به این بخش را خود فرستنده ها تامین می کنند. آکادمی در سال جاری، سه تاریخ را برای ارسال آثار در نظر گرفته است. اگر تا قبل از روز دوم مارچ فیلمنامه ارسال شود( یا به عبارت بهتر: می شد)، نویسنده باید 40 دلار پرداخت کند.  از دوم مارچ تا 10 آوریل، هزینه ارسال اثر، 55 دلار خواهد بود و از آن تاریخ تا اول می، این مبلغ به 75 دلار افزایش پیدا می کند. با یک حساب خیلی ساده می توانیم متوجه شویم که اگر شرکت کنندگان امسال را 7500 نفر در نظر بگیریم و برای هر کدام فقط مبلغ حداقلی را محاسبه کنیم، چیزی در حدود 300 هزار دلار برای آکادمی جمع می شود.

 داستان موفقیت:

از سال 1986 تا کنون عده زیادی از کسانی که توانستند در دوره آکادمی شرکت کنند، جذب استودیوهای هالیوودی شده اند. خیلی از فیلم های موفقی که تاکنون دیده اید، از یک بورسیه ساده آغاز شده. فیلمنامه نویسان آثاری چون پوکانتس، مولان، ترنسفورمرز: انتقام سقوط کرده، فصل جادوگر، کره، سقوط المپیوس و... با همین بورسیه کار خودشان را آغاز کرده اند. شاید باورتان نشود اما فیلم هایی مثل «کره» یا «فصل جادوگر» خودشان فیلمنامه ارسالی برای کمیته فلوشیپ نیکول بودند. برخی از آنها حتی بالاتر هم رفته اند.  مثل ربکا سانشاین که تهیه کننده سریال «خاطرات خون آشام» شبکه CW شد. اگر به سایت آکادمی رجوع کنید تعدادی از فیلمنامه های برگزیده این بخش را می توانید مورد مطالعه قرار دهید.

5-      اسکار

سال ها از اولین دوره مراسم آکادمی گذشته و «اسکار» تبدیل به برندی برای معتبرترین جایزه سینمایی جهان شده. این برند آن قدر گسترده شده که حتی مراسم دیگر را هم تحت تاثیر خودش قرار داده. چقدر شنیده اید که به «سزار» می گویند: «اسکار فرانسه»؟ یا حتی به مراسم گالای فیفا می گویند «اسکار فوتبالی»؟ و... . اعلام نامزدهای اسکار در ژانویه و مراسم اصلی در فوریه چیزی در حدود دو ماه خوراک رسانه ها و خبرگزاری های جهان را فراهم می کند. رسانه هایی که منتظر هر خبری هستند تا بزرگ ترین رویداد سینمایی سال را به بهترین نحو ممکن پوشش دهند. از اخبار اصلی بگیرید تا دکمه لباس فلان بازیگر و منوی غذای شب اسکار.

این مراسم سالانه که هشتاد و هفتمین دوره اش امسال سپری شد، قدیمی ترین مراسم اهدای جوایز در صنعت سرگرمی است. اولین دوره اسکار، 16 می سال 1929، در هتل روزولت هالیوود برگزار شد. فقط 270 نفر میهمان داشت و قیمت بلیطش 5 دلار بود. رقمی که امروزه به صورت رسمی به 69 دلار رسیده. ولی همیشه بازار سیاه هم بوده. با تمام این حرف ها مردم عادی به هر دستاویزی برای حضور در این رویداد مهم چنگ می زنند. از ثبت نام برای صندلی های سطح پایینی که در مراسم فرش قرمز قرار دارد بگیرید تا حضور به عنوان «سیت فیلر» یا «صندلی پرکن».

 

رای گیری:

نامزدها و برگزیدگان مراسم اسکار طی یک رای گیری عظیم مشخص می شوند. در مرحله اول از همه اعضای آکادمی خواسته می شود تا در رشته ای که به خاطرش عضو آکادمی هستند و از میان افرادی که صلاحیت حضور در بین نامزدها را دارند، برگزیده هایشان را انتخاب کنند. به معنای دیگر بازیگران، بازیگران نامزد اسکار را انتخاب می کنند و فیلمبرداران به همکاران خودشان رای می دهند و... . البته ساز و کار رای دهی و انتخاب نامزدهای بخش هایی مثل فیلم خارجی زبان و انیمیشن متفاوت است. ضمن این که همه اعضا می توانند در رای گیری بخش بهترین فیلم سال، شرکت کنند. این رای گیری به دو صورت مکتوب و آنلاین قابل انجام است که اکثر اعضا روش آنلاین را ترجیح می دهند. مرحله نخست، در انتهای ماه دسامبر به پایان می رسد و تمام رای ها توسط کمپانی «پرایس واترهاوس کوپرز» جمع آوری می شود. با انجام مرحله نهایی عملا چهره برندگان مشخص می شود اما از آنجایی که تمام مراحل کار زیر نظر کمپانی مذکور است، آنها مانع از درز اطلاعات می شوند و تا روز مراسم فقط دو نفر از کارکنان این شرکت نتایج را می دانند. رای اکثریت اعضای آکادمی، قیمت دارد و با کمپین های بزرگ و لابی گری به دست می آید. به طوری که برای بهترین فیلم سال، گاهی تا 15 میلیون دلار هزینه تبلیغات، لابی، کمپین و... می شود. این یک قانون نانوشته در اسکار است. سال گذشته یکی از نامزدهای بخش بهترین ترانه سال، بروس براتون بود. هنرمند 70 ساله ای که سال ها در بخش موسیقی شورای حکام عضو بوده. نامزدی وی به خاطر همین لابی گری های مخفی بازپس گرفته شد.

 

پرایس واترهاوس کوپرز:

شرکت پرایس واترهاوس کوپرز 81 دوره است که برای رای گیری اسکار، با آکادمی همکاری می کند. این کمپانی که تا سال 1359 در ایران هم فعال بوده یکی از بزرگ ترین شرکت های حسابرسی در سراسر دنیا است و بیشتر سرویس هایی که می دهد در قالب مشاوره مالی، حسابرسی، حسابداری و... می باشد. در سال 2014 در آمد سالیانه آنها بیش از 34 میلیارد دلار تخمین زده شده که باعث می شود آنها در میان 4 شرکت بزرگ حسابداری و حسابرسی دنیا قرار بگیرند. «پرایس واترهاوس کوپرز» سال 1998 با ادغام دو شرکت «پرایس واترهاوس» و «کوپرز و لیبراند» به وجود آمده. اگرچه به نظر تازه تاسیس می آید اما شروع به کار شرکت هایی که نام بردیم به ترتیب از سال 1849 و 1854 بوده است. پرایس واترهاوس کوپرز در انتهای دسامبر یا ابتدای ژانویه هر سال مرحله نخست رای گیری را آغاز می کند. بر اساس همین رای گیری، اواسط ژانویه نامزدها رسما معرفی می شوند و تقریبا هر سال 15 روز مانده به مراسم اصلی، رای گیری نهایی شروع می شود و وقتی تنها 5 روز به اسکار باقی مانده رای گیری مرحله نهایی هم تمام می شود. از اینجا به بعد کار شرکت «پی دبلیو سی»( مخفف پرایس واترهاوس کوپرز) هیجان انگیز می شود. یک گروه شش نفره، تمام رای های بخش های مختلف را بین خود تقسیم و شروع به شمارش می کنند. هیچ بخشی به طور کامل دست یک نفر قرار نمی گیرد. به این ترتیب هیچکدام نمی توانند نتیجه رای گیری را متوجه شوند. شمارش که به پایان رسید، دو نفر از مهم ترین افراد شرکت که وظیفه حضور در اسکار را دارند، اعداد به دست آمده را با هم جمع می زنند تا برنده ها مشخص شوند. تا کنون هیچ وقت لازم نشده که پس از مراسم اسکار رای ها مجددا مورد شمارش قرار گیرند. به این دلیل که قبل از اعلام نتایج، همه (حدود) 6000 رای اعضای آکادمی به صورت دستی و بارها مورد شمارش قرار می گیرند. اگر پاکت های مشهور اسکار را دیده باشید، مهر و موم آن را هم دیده اید. مهر و مومی که توسط همین کمپانی زده شده. برای همه برندگان احتمالی دو پاکت مخصوص با نام آنها آماده می شود و وقتی نتیجه معلوم شد، پاکت های اضافی از بین می روند. از پاکت حاوی نام برندگان، همان طور که اشاره شد دو سری آماده شده و هر کدام در کیفی جداگانه قرار گرفته و هر کیف به دستان یکی از نمایندگان پرایس واترهاوس کوپرز در اسکار سپرده می شود. این  دو نماینده در روز مراسم با تدابیر ویژه امنیتی به صورت جداگانه پا روی فرش قرمز می گذارند و پس از مصاحبه های احتمالی در دو سمت سالن محل برگزاری مستقر می شوند. پس از آن کسی که بخواهد برای معرفی برندگان یک بخش روی سن حاضر شود، پاکت مربوطه را از این نمایندگان می گیرد و پا روی سن می گذارد و تا وقتی برای خواندن نام برنده، مهر و موم پاکت باز نشده، فقط دو نماینده شرکت پرایس واترهاوس کوپرز از نام فرد یا فیلم برنده اطلاع دارند.

 

فرش قرمز:

یکی از بخش های اصلی هر مراسمی به سبک اسکار، فرش قرمز آن است. مراسمی که بعضا از ساعت ها پیش از رویداد اصلی آغاز می شود و چهره های سرشناس دعوت شده، روی آن قدم می گذارند، عکس می اندازند، سعی می کنند با لباسشان چشمان حریفشان را در آورند و احیانا به چند سوال خبرنگاران و ابراز احساسات هواداران ساعت ها منتظرشان، پاسخ دهند.

قطعا یکی از پرهزینه ترین بخش ها هم همین فرش قرمز است. فرش قرمزی که بیرون سالن دالبی تیاتر انداخته می شود 500 فوت مربع طول و 33 فوت مربع، عرض دارد. هزینه هر یک فوت مربع از این فرش سرخ رنگ، 1 تا 1.5 دلار است. با یک حساب ساده متوجه می شویم مساحت فرش شده 16500 فوت مکعب است، که ضرب در 1.5، قیمت کل فرش را به ما می گوید: 24750 دلار. هزینه های نصب، کارگر و... هم برای مراسمی که گذشت بالغ بر 3800 دلار بود. در واقع به طور کلی پهن کردن فرش قرمز برای مراسمی به بزرگی اسکار حدود 30000 دلار هزینه در بر دارد. اما این اعداد فقط وقتی دیده می شوند که ستاره ای پا بر روی فرش نگذارند. به محض حضور ستاره ها، اعداد و مبالغ عجیب و غریب لباس های آنها روی خروجی سایت ها قرار می گیرد.  از 6000 مروارید روی لباس بازیگر کنیایی بگیرید تا 2000 کریستال سواروفسکی کار شده روی یقه یکی دیگر از لباس ها. از 1600 ساعت کاری که لباس فلان سلبریتی برده، تا 25 خیاطی که روی لباس آن یکی کار کرده اند. وقتی صحبت از جواهرات می شود که دیگر اعداد هم چندان به کار نمی آیند، چون درک کردن گردنبند 750 هزار دلاری و ست جواهراتی که از 2.5 میلیون آغاز می شود و تا 7.5 میلیون دلار و بیشتر ادامه می یابد خیلی مشکل است. جالب است بدانید با احتساب تورم و اتفاقات اقتصادی رکورد گران ترین لباس، مربوط به سال 1955 است و فقط ابریشم آن 4000 دلار قیمت داشته که برای سال 2014 این رقم چیزی حدود 35000 دلار می شود.

 

جوایز:

مهم ترین جایزه مراسم، مجسمه طلایی اسکار است. تندیسی که قدمتش به سال 1929 می رسد. سدریک گیبونز کارگردان هنری کمپانی مترو گلدوین میر، پس از آن که آکادمی تصمیم به اهدای تندیسی به برگزیدگانش گرفت، شوالیه ای طراحی کرد که روی حلقه های فیلم ایستاده و شمشیری صلیبی به دست دارد. وی طرح خودش را به جرج استنلی، مجسمه ساز لس آنجلسی داد و در نهایت اسکار به دنیا آمد. ساخت این تندیس از سال 1982 به شرکت آر. اس. اوونز و شرکا رسید. ساخت 50 عدد از این مجسمه ها، سه تا چهار هفته از کمپانی مذکور وقت می گیرد. هزینه ساخت هر اسکار هم 500 دلار برآورد شده که مجموعا حدود 25 تا 30 هزار دلار از بودجه آکادمی را هر ساله به خودش اختصاص می دهد. مجسمه های فعلی بر اساس اسکار های اولیه، از سال 1945 اهدا شدند. آنها 8.5 پوند وزن و 13.5 اینچ قد دارند. جالب است که هیچ کس به طور دقیق نمی داند چرا به تندیس طلایی لیاقت آکادمی، لقب اسکار داده اند اما اصلی ترین داستانی که برایش وجود دارد حاکی از آن است که مارگارت هریک، کتابدار آکادمی -که بعدها به کادر مدریت هم اضافه می شود- پس از دیدن تندیس، برای بار نخست به دلیل شباهت آن با عمویش، اسکار، نام وی را روی مجسمه قرار می دهد. این نام سال 1939 توسط آکادمی به رسمیت شناخته می شود اما شواهدی موجود است که در سال 1935 هم نام اسکار میان اصحاب رسانه رایج بوده به طوری که سیدنی اسکولسکی، ستون نویس سرشناس هالیوود، نام اسکار را به جایزه کاترین هپبورن اطلاق کرده است.

اما جوایز همه برنده ها و نامزدها با هم برابر نیست. در حالی که بقیه نامزدها هیچ جایزه ای نمی گیرند، تمامی برندگان و نامزدهای بخش های بهترین کارگردانی، بهترین بازیگر نقش اول مرد و زن و بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و زن، از یک پاکت هدایا هم بهره مند خواهند شد. پاکتی که ارزش هدایای درونش امسال به 160 هزار دلار رسید. این پاکت ها روز بعد از مراسم به واجدین شرایط اهدا شد. شاید برایتان جالب باشد که بدانید چه چیزهایی ممکن است در آنها پیدا شود. یکی از اجزای جدا نشدنی این مجموعه، بلیط مسافرت های رویایی است. سفرهایی که از راکی کانادا تا توسکانی ایتالیا را پوشش می دهند و تماما با قطارهای درجه یک، هواپیماهای فرست کلس یا خصوصی و هتل های 5 ستاره همراه هستند. 20 هزار دلار از ارزش هدایا، مربوط به اعتباری می باشد که یک کمپانی اجاره ماشین، در اختیار سلبریتی ها قرار داده که با آن می توانند در تمام سال، از ماشین های سوپر لوکس استفاده کنند. همین طور آموزش خصوصی تمرکز ذهن توسط اولیسیا کانتور از دیگر جوایز درون پاکت ها است. چیزهای عجیب و غریب دیگر هم در این مجموعه پیدا می شود. از نمک دریایی مدیترانه بگیرید تا موارد دیگری که چندان نسبیتی با فرهنگ ایرانی ندارند! به قیمت 250 دلار. هم چنین از آنجایی که این بسته ها به بازیگران اختصاص پیدا کرده و آنها همیشه باید روی فرم و زیبا باشند، وسایل آرایشی بهداشتی هم در این پاکت ها به وفور یافت می شود.

 

شام اسکار:

بدون شک خوشمزه ترین بخش مراسم اسکار، شام مشهور آن است. شامی که آن قدر غذاها و اعداد تعجب برانگیز در موردش شنیده ایم که کم کم در حال تبدیل شدن به افسانه است. ولفگانگ پاک سرآشپز اصلی این ضیافت بزرگ است. مردی که در 65 سالگی، بیست و یکمین همکاری پیاپیش با آکادمی را جشن گرفت و در تمام این سال ها نشان داده مزه دهان بازیگران و میهمانان اسکار را به خوبی می شناسد. این سرآشپز اتریشی همواره خلاقیت های بدیع و نو را در کارش به نمایش گذاشته. اما بعضی سنت ها تغییر نمی کنند. جزء ثابت منوی اسکار ظرف های کوچک ماکارونی و پنیر است که در کنار مینی همبرگرهایی که از گوشت کوشر( حلال برای یهودیان) تهیه می شوند، به میز شام اسکار معنا می بخشند. شکلات هایی که به شکل اسکار در آمده اند، قطعا محبوب ترین خوردنی چند سال اخیر هستند. با این وجود نمی توان از ماهی سالمون و خاویار روی آن هم چشم پوشی کرد. غذایی که ارزش مالی اش به اندازه طلای هم وزنش است! برخی غذاها هر سال نیستند اما اگر باشند مشتری های ویژه ای دارند. مثل پیتزا. اما بی شک نمی شود به میز شام اسکار اشاره کرد و در مورد نوشیدنی عجیب، مشهور و گران آن صحبت نکرد. این نوشیدنی که Glamour یا پر زرق و برق نام دارد با قطعات طلا که در آن مخلوط است سرو می شود. در کنار همه مواد اولیه ای که ولفگانگ پاک برای تهیه غذاها آماده می کند، 10 پوند، پودر طلای خوردنی هم هست که برای این نوشیدنی و غذاها و دسرهای دیگر استفاده می شود. بیش از شش کیلوگرم رزماری، 45 کیلو پنیر چدار پنج ساله، 79 کیلو پنیر پارمیزان، 57 کیلو پنیر پنج ساله گودا، 158 کیلو ماهی سالمون دودی، 1250 چنگال خرچنگ، 50 ماهی دم زرد کامل، 113 لیتر سس ماری رز، 113 پوند برنج، 7500 میگوی آمریکایی، 600 لابستر مین، 5 کیلو خاویار، 1300 صدف، 113 کیلو ماهی تن، 6500 قطعه نان شبیه اسکار و... بخشی از مواد اولیه شام اسکار است.

 

پخش تلویزیونی:

پخش مراسم اسکار، سال ها است که توسط تلویزیون آمریکا انجام می شود. مراسمی که برگزاری اش در مجموع بیش از 20 میلیون دلار هزینه روی دست آکادمی می گذارد اما اسپانسرها، می توانند مبلغ قابل توجهی را پوشش دهند. به عنوام مثال شبکه abc که حق پخش این مراسم را بر عهده دارد، یکی از شرکت های زیر مجموعه کمپانی دیزنی است. به همین جهت این کمپانی سالی 75 میلیون دلار فقط برای حق پخش اسکار، به آکادمی پرداخت می کند. اخیرا هم قرارداد آنها تا سال 2020 تمدید شد که جزئیاتش توسط هیچ یک از طرفین بازگو نشد. Abc  در زمان های استراحت مراسم، اقدام به پخش آگهی بازرگانی می کند. هزینه این آگهی ها هیچ گاه با تبلیغات وسط بازی سوپر بول قابل مقایسه نیستند اما باز هم به خودی خود آن قدر گران می باشند که هر شرکتی نمی تواند از پس پرداختش برآید. کمپانی هایی مثل اپل، سامسونگ، پپسی، کوکا کولا، جی سی پنی، کادیلاک، گوگل و چند شرکت محدود دیگر تنها نهادهایی هستند که می توانند برای هر سی ثانیه 1.9 میلیون دلار(در سال 2014) پرداخت کنند. فروش حق پخش مراسم اسکار توسط شبکه abc  به پخش کننده های منطقه ای هم بخشی دیگر از هزینه 75 میلیون دلاری آنها را پوشش می دهد. پخش کننده های منطقه ای هم با تبلیغات تلویزیونی به شیوه ای که گفته شد اقدام به درآمدزایی می کنند.

 

 

/ 2 نظر / 99 بازدید
آيدا

سلام وبلاگ تونو ديدم واقعا وبلاگ خوبي داريد ، منم يک سايت دارم با موضوع شبکه اجتماعي به اسم کليکي ها محيط خيلي جذاب و سالمي داره با کلي عضو صميمي و مهربان که واقعا خوشحال ميشم بياي و عضو بشي اين ادرس صفحه عضويت http://clickiha.net/signup اومدي خبر بدي بيام پست هايي که گزاشتي رو بخونم . منتظرم عزيز

آيدا

سلام وبلاگ تونو ديدم واقعا وبلاگ خوبي داريد ، منم يک سايت دارم با موضوع شبکه اجتماعي به اسم کليکي ها محيط خيلي جذاب و سالمي داره با کلي عضو صميمي و مهربان که واقعا خوشحال ميشم بياي و عضو بشي اين ادرس صفحه عضويت http://clickiha.net/signup اومدي خبر بدي بيام پست هايي که گزاشتي رو بخونم . منتظرم عزيز